Dwóch pracowników Wydziału Zasilania i Zabezpieczeń, członków NSZZ „Solidarność”, z ponad 40-letnim stażem pracy, mogłoby już dziś odejść na emeryturę, gdyby pracodawca zdobył się na odrobinę dobrej woli oraz zwykłej, ludzkiej empatii. Tych dwóch  pracowników ze względów zdrowotnych i osobistych chciałoby przejście na wcześniejszą emeryturę. Są to ludzie, którzy przez dekady budowali bezpieczeństwo i ciągłość funkcjonowania naszego zakładu.

W normalnych warunkach, przy minimalnej dobrej woli pracodawcy i elementarnym szacunku do pracowników, taka sprawa powinna być rozwiązana szybko i bez zbędnych komplikacji. Tymczasem od blisko siedmiu miesięcy trwa administracyjna i decyzyjna niemoc, której nie da się już tłumaczyć ani procedurami, ani „trudną sytuacją firmy”.

Pomimo osobistych interwencji i próśb kierowanych bezpośrednio do Pana Prezesa oraz Dyrektora HR, sprawa nie została zakończona. Brak decyzji, brak odpowiedzialności i brak szacunku – tak dziś wygląda podejście do pracowników, którzy oddali firmie większość swojego życia zawodowego.

Z pełną odpowiedzialnością dlatego pytamy: jak menedżerowie chcą ratować i rozwijać firmę, skoro przez siedem miesięcy nie są w stanie rozwiązać prostej, ludzkiej sprawy dotyczącej dwóch pracowników? Jeśli takie kwestie przerastają decydentów, to trudno oczekiwać skuteczności w sprawach strategicznych.

Cała sytuacja nabiera szczególnie gorzkiego wymiaru gdy przypomnimy, że bezpośredni przełożony tych pracowników zasiada w  Radzie Nadzorczej z wyboru pracowników, a jego przełożonym jest Członek Zarządu również wybrany głosami załogi. Niestety, po wyborach pracownicy przestają być partnerem, stają się problemem, który można ignorować. Głosy są potrzebne tylko w kampanii, a potem trafiają w „głębokie poważanie”.

Oczekujemy konkretnych działań i decyzji!

Szacunek do ludzi nie jest przywilejem – jest obowiązkiem.